Die Wenkommando — so is hulle ook genoem — het Saterdag 15/12/1838 die Buffelsrivier oorgesteek en tussen die Buffels- en Ncomorivier uitgespan. Twee bespieders het berig dat hulle ‘n groot Zoeloemag sowat een en ‘n half uur te voet weg van die laer gesien het. Pretorius het dadelik die terrein verken en ‘n absoluut

geskikte terrein (Godgegewe volgens hom) baie naby aan hul huidige terrein gevind. Hy het dadelik die waens geskuif en dit in ‘n D formasie gerangskik.

Aan die westekant van die laer was die Ncomorivier met ‘n diep seekoeigat en aan die suidekant ‘n donga/kloof. Die suidekant en die reguit vlak van die D formasie was teen hierdie donga met water in, geleë. Die semi-sirkel van die D was in die oopte, naamlik wes en noord van die laer.

Die waens is baie stewig aan mekaar vasgemaak met drie gevegsopeninge waar drie kanonne van die Trekkers geplaas is (party bronne vermeld dat daar slegs twee kanonne was). Die beeste was binne in die laer en kerse is oral uitgesit, en lanterns aan lang sweepstokke opgehang ten einde te verhoed dat die Zoeloes die nag die laer ongesiens kan bereik.

Die Zoeloes was reeds binne hoorafstand ten tye van die laaste herhaling van die Gelofte en die sing van Psalms die aand. Hulle kon die spookagtig-verligte laer Sien en die vreemde sang hoor. Om een of ander rede het die Zoeloes hulle weerhou om die nag ‘n aanval te loots. Dit was ‘n spanningsvolle maanlose nag en alle party het vir “eerste lig” gewag.